اين روزها مثل كلاف سردرگم شده‌ام. پيش از اين‌ها مي‌توانستم با اطمینان بیشتری بشنوم، ببينم، بخوانم، فكر كنم.

حالا انگار واژه‌اي پاكدامن براي اندیشیدن نمانده

هر آدمي با الفاظي كه از زبان در ذهن دارد مي‌تواند بیاندیشد.

حالا زبانمان سخت گرفتار آشوب شده، واژگان هرزه شده‌اند، مقدس‌ترين واژه‌ها هم آلوده به تزويرند، نگاهشان که می کنی ادای فاحشه‌ها را در می آورند.

 نانوشتنم از صبوري نيست، از بي‌دردي و بي آزرمي نيست 

در ميان اين تورم شهوتِ جنايت، سكوت علامت رضا نيست ديگر،

درمانده‌ام كه با كدام الفاظ فكر كنم، با كدام الفاظ بنويسم.

علي طهماسبي

۱۳۸۷/۵/۷

نوشته شده توسط علي طهماسبی در دوشنبه هفتم مرداد 1387 |